தெனாலி ராமனும் பெருமை கொண்ட பண்டிதரும்

வி

ஜயநகர அரசன் கிருஷ்ணதேவராயர் ஆட்சி செய்த காலத்தில், அந்த அரசவையில் பல அறிவாளிகள், கவிஞர்கள், பண்டிதர்கள் இருந்தனர். ஆனால், அனைவரிலும் அதிக புத்திசாலித்தனமும் நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்டவர் **தெனாலி ராமன்** தான்.

வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த பண்டிதர்

ஒரு நாள் காசி நகரத்திலிருந்து வந்த ஒரு புகழ்பெற்ற பண்டிதர் அரசவையில் தோன்றினார். அவர் பல வேதங்களிலும், சாஸ்திரங்களிலும், மொழிகளிலும் வல்லவர். ஆனால் அவரின் அறிவுடன் சேர்ந்து மிகுந்த அகந்தையும் பெருமையும் இருந்தது.

அவர் அரசனை நோக்கி கூறினார்:

“மகாராஜா, உங்கள் அரண்மனையில் பல பண்டிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அவர்களில் யாரையும் எனது விவாதத்தில் வெல்ல முடியாது. நான் வென்றால், என்னை உங்கள் நாட்டின் மிகப் பெரிய பண்டிதராக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நான் தோற்றால், உடனே இந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறுவேன்.”

கிருஷ்ணதேவராயர் மரியாதையுடன் கூறினார்,

“நீங்கள் வருவது எங்களுக்கு பெருமை. நிச்சயமாக, எங்கள் அரண்மனையில் உங்களுடன் விவாதிக்க பலர் உள்ளனர்.”

அரசவையில் இருந்த பண்டிதர்கள் ஒவ்வொருவராக முன் வந்து அவருடன் விவாதித்தனர். ஆனால், அந்த பண்டிதர் எல்லோரையும் எளிதில் வென்று விட்டார்.

அவர் பெருமையாக அரசனை நோக்கி,

“இங்கே யாரும் என்னைச் சமம் செய்ய முடியாதா?” என்று கேட்டார்.

அரசன் சற்றே கவலைப்பட்டார். அப்போது, தெனாலி ராமன் எழுந்து, அரசனை வணங்கி,

“மகாராஜா, நான் நாளை இந்தப் பண்டிதருடன் விவாதிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

அரசன் மகிழ்ந்து, “நன்றாகும் ராமா! நம்முடைய நாட்டின் மரியாதை இப்போது உன் தோள்களில் உள்ளது,” என்றார்.

தெனாலியின் திட்டம்

அ

ன்று இரவு தெனாலி வீட்டில் சிந்தித்தார்.

“இந்த பண்டிதர் வேதங்களில் வல்லவர். சாதாரண விவாதத்தில் அவரை வெல்ல முடியாது,” என்று நினைத்தார்.

சில நிமிடங்களில், அவருக்கொரு தந்திரமான யோசனை தோன்றியது.

அடுத்த நாள், தெனாலி அரசவைக்கு ஒரு பெரிய புத்தகக் கட்டுடன் வந்தார்.

அரசன் கேட்டார்:

“ராமா, விவாதத்திற்குத் தயாரா?”

தெனாலி புன்னகையுடன்,

“ஆம், மகாராஜா. ஆனால் எனக்கு ஒரு சிறிய நிபந்தனை. இதுவரை எல்லோரும் சம்ஸ்கிருதத்தில் விவாதித்தார்கள். நான் இந்தப் பண்டிதருடன் ‘மரீ குட்டி’ என்ற மொழியில் விவாதிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

பண்டிதர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“மரீ குட்டி? அந்த மொழியை நான் ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லை!” என்றார்.

தெனாலி ஆச்சரியப்பட்டு,

“என்ன, இவ்வளவு பெரிய பண்டிதராக இருப்பவர் ‘மரீ குட்டி’ என்ற பழமையான மொழியையே தெரியாது? இதுவே வியப்பாக இருக்கிறது!” என்று கூறினார்.

அரசவையில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர். பண்டிதர் பெருமையால் தன்னைப் பற்றிக் காக்க விரும்பினார்.

“சரி, சரி! நான் அந்த மொழியிலும் விவாதிக்கிறேன்!” என்றார்.

விசித்திரமான விவாதம்

தெ

னாலி தரையில் புத்தகக் கட்டை வைத்தார். பின்னர் அவர் கைகளால் சில விசித்திரமான சைகைகள் செய்து,

“ஹூம்… கும்ப கும்ப ரீத்தி மரீ குட்டி!” என்று கடுமையாகச் சொன்னார்.

பண்டிதர் முழுமையாக குழப்பமடைந்தார். ஆனால் தன் அறியாமையை வெளிப்படுத்த விரும்பாததால், அவர் சற்று சிந்தித்து,

“அஹ்… சிம்ப சிம்ப ரீத்தி மரீ குட்டி!” என்று பதிலளித்தார்.

அப்போது தெனாலி கடுமையாகக் கோபப்பட்டு,

“இது தவறு! மரீ குட்டி இலக்கணப்படி இது தவறான வடிவம்! நீங்கள் அந்த மொழியை அவமதித்துள்ளீர்கள்!” என்றார்.

அரசவையில் அனைவரும் சிரித்தனர். பண்டிதர் வியர்த்தார்.

“ஒரு நிமிடம், நான் விளக்குகிறேன்…” என்று கூறினார்.

ஆனால் தெனாலி உடனே இடைமறித்து,

“மகாராஜா, இவர் மரீ குட்டி மொழி தெரியாது என்பதே வெளிப்படையாகிறது. இப்படிப்பட்டவர் எப்படி பெரிய பண்டிதர் ஆவார்?” என்றார்.

அரசவையில் சிரிப்பின் பெருக்கே ஏற்பட்டது.

அரசன் புன்னகையுடன்,

“தெனாலி, நீ அவன் அகந்தையையே பயன்படுத்தி அவனை வென்றாயே!” என்றார்.

அந்த பண்டிதர் தாழ்மையுடன் தலை குனிந்து,

“மன்னிக்கவும் மகாராஜா! நான் பெருமையால் கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். இம்மனிதர் எனக்கு மிகப் பெரிய பாடம் கற்பித்தார்,” என்று கூறி, அரசவையை விட்டுத் தாழ்மையுடன் வெளியேறினார்.

அரசனின் பாராட்டு

ப

ண்டிதர் சென்ற பிறகு, கிருஷ்ணதேவராயர் கேட்டார்:

“தெனாலி, நீ சொல்லிய அந்த மரீ குட்டி மொழி உண்மையிலேயே உள்ளதா?”

தெனாலி சிரித்து,

“இல்லை மகாராஜா! நான் அதை அங்கேயே கற்பனை செய்தேன். அவர் அகந்தையால் தன் அறியாமையை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார் என்று தெரிந்தது. அதையே நான் பயன்படுத்தினேன்,” என்றார்.

அரசன் மகிழ்ந்து,

“ராமா, உண்மையில் அறிவு என்றால் இதுதான் எந்த நேரத்தில் எப்படி சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை அறிவது,” என்றார்.

கதையின் நெறி

அகந்தை அழிவை ஏற்படுத்தும்; தாழ்மை மற்றும் புத்திசாலித்தனம் தான் உண்மையான அறிவின் அடையாளம்.