தெனாலிராமன் மற்றும் பொற்கொய்யா

வி

ஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தில் புகழ்பெற்ற அரசர் ிருஷ்ணதேவராயர் ஆட்சி செய்த காலம் அது. அவரது அரண்மனையில் பண்டிதர்கள், வீரர்கள், அமைச்சர்கள் என பலர் இருந்தனர். ஆனால், அவர்களில் சிறந்தவர் தெனாலிராமன் கூர்மையான புத்திசாலி, நயமான நகைச்சுவையால் அனைவரையும் கவர்ந்தவர்.

ஒருநாள் மத்தியான நேரத்தில், அரண்மனைக் கூட்டத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, சோமயாஜி என்ற செல்வந்தப் பண்டிதர் அரண்மனைக்கு வந்தார். அவர் பெரிய யாகங்கள் செய்து பணக்காரர்களிடமிருந்து தங்கமும் பொருளும் வசூலிப்பதில் பிரபலமானவர்.

அவர் வணங்கி, “அரசே! நீண்ட ஆயுளுடன் நீ ஆண்டிடு! நாளை மிகப் புனிதமான நாள். அந்த நாளில் ஒரு சிறப்பு பூஜை நடத்தினால், உங்கள்

ராஜ்யம் என்றும் செழிக்குமாம். ஆனால் அதற்காக பொற்கொய்யாக்கள்** வேண்டுமாம்,” என்றார்.

“பொற்கொய்யா?” என்று கிருஷ்ணதேவராயர் ஆச்சரியப்பட்டார். “அது என்ன மாதிரியான கொய்யா?”

சோமயாஜி கபடமான புன்னகையுடன், “அவை உண்மையான கொய்யாக்கள் அல்ல, அரசே. தூய தங்கத்தால் ஆன நான்கு கொய்யாக்கள். ஒவ்வொன்றும் நூறு கிராம் எடையாவது இருக்க வேண்டும். அப்படியானால் தான் தெய்வம் மகிழும்,” என்றார்.

மதநம்பிக்கையுடன் இருந்த அரசர் உடனே சம்மதித்தார். “அப்படியென்றால், நாளை பொற்கொய்யாக்கள் உங்களுக்குத் தரப்படும்,” என்றார்.

அ

ரண்மனையில் இருந்த தெனாலிராமன் இதைக் கேட்டு சிரித்தார். அவர் உடனே புரிந்துகொண்டார் இந்த பண்டிதர் ராஜாவை ஏமாற்றப்போகிறார் என்று. ஆனால், அதை நேரடியாகச் சொல்லிவிட்டால் அது தெய்வநிந்தையாக தோன்றும். எனவே அவர் புத்திசாலித்தனமாக பாடம் கற்பிக்க முடிவு செய்தார்.

அந்த மாலை, அவர் தங்கக் கலைஞரை அழைத்து, தன் சொந்த பணத்தில் நான்கு பொற்கொய்யாக்கள் தயாரிக்கச் சொன்னார். ஒவ்வொன்றும் அழகாக வடிவமைக்கப்பட்டது.

மறுநாள் காலை, யாகம் தொடங்கியது. சோமயாஜி பட்டு ஆடையணிந்து, நகைகளால் அலங்கரித்து, பெரிய சத்தத்துடன் மந்திரம் சொன்னார். ராஜா பக்தியுடன் உட்கார்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

இப்போது கொய்யாக்களை அர்ப்பணிக்க நேரம் வந்தது. பண்டிதர் ஆர்வமாக கைகளை நீட்டினார்.

“அரசே, இப்போது அந்த பொற்கொய்யாக்களைத் தெய்வத்துக்குத் தாருங்கள்,” என்றார்.

அப்போது காவலர்கள் ஒரு தட்டில் சிவப்பு துணி போர்த்தியவாறு கொண்டு வந்தனர். ராஜா துணியை எடுத்தார்.ஆனால் தட்டு வெறுமையாக இருந்தது!

“கொய்யாக்கள் எங்கே?” என்று ராஜா கேட்டார்.

அப்போது தெனாலிராமன் சிரித்தபடி முன்னே வந்து, “அரசே, நான் தான் அவற்றைத் தயாரித்தேன்,” என்று கூறி ஒரு சிறிய பெட்டியைத் திறந்தார். அதில் நான்கு அழகான பொற்கொய்யாக்கள்** ஜொலித்தன.

அ

னைவரும் ஆச்சரியமடைந்தனர். சோமயாஜியின் கண்கள் பேராசையால் பிரகாசித்தன. “அற்புதம்! இவை தெய்வத்தை நிச்சயம் மகிழ்விக்கும்,” என்றார்.

அப்பொழுது தெனாலிராமன் சிரித்தபடி, “பண்டிதரே, இத்தகைய அரிய பூஜைக்கு பிறகு நன்மை விரும்புபவர் தானே முதலில் தானம் செய்ய வேண்டும். அது உங்கள் கடமை,” என்றார்.

சோமயாஜி முகம் சுளித்தார். “நான் ஏழை மனிதன், அரசர் மாதிரி செல்வந்தர் இல்லை,” என்றார்.

அப்போது தெனாலி, “அப்படியா? ஆனால் பண்டிதரே, உண்மையான பக்தி என்பதுதான் தன்னலமில்லாத தியாகம் அல்லவா? சிறிய தானம் கூட பெரும் புண்ணியம் தரும்,” என்றார்.

அரண்மனை முழுவதும் சிரிப்பால் நிறைந்தது. ராஜாவும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. “ஆம், சோமயாஜி! நீங்கள் தானம் செய்யுங்கள்,” என்றார்.

விசமமாக சோமயாஜி சில தங்க நாணயங்களை எடுத்துக் கொடுத்து, வெளியில் இருந்த ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தார்.

தெனாலி மீண்டும் சொன்னார், “இது தெய்வத்திற்கு சிறிதே. இன்னும் கொஞ்சம் தாருங்கள். புண்ணியம் இரட்டிப்பாகும்.”

சோமயாஜி கோபத்தால் சிவந்து, ஆனால் சொல்லத் துணியாமல், மேலும் தங்கத்தை வழங்கினார்.

இறுதியில் தெனாலி கூறினார், “இப்போது உங்கள் பக்தி பூரணமடைந்தது. இப்போது நீங்கள் இந்த பொற்கொய்யாக்களை எடுத்துச் செல்லலாம்.”

சோமயாஜி வெட்கப்பட்ட முகத்துடன், “நன்றி, அரசே,” என்று கூறி அரண்மனையை விட்டு தப்பித்தார்.

அவர் சென்றதும், ராஜா பெருமூச்சு விட சிரித்தார்.

“தெனாலி, நீ உண்மையிலேயே அருமை! பாசாங்கை வெளிக்காட்டும் போது கூட ஒருவரையும் அவமதிக்காமல் பாடம் கற்பிப்பது உன்னால்தான் முடியும்.”

தெனாலி சிரித்தபடி, “அரசே, பக்தி என்ற பெயரில் பேராசை மறைந்து நிற்கும் போது, அதை வெளிச்சம் போட்டு காட்டுவது நம் கடமை,” என்றார்.

அரசர் மகிழ்ந்தார். “உண்மைதான், ராமா. நீயே எங்கள் அரண்மனையின் புத்திசாலி மணி!”

அந்த நாளிலிருந்து, அந்த பேராசைக்கார பண்டிதர் மீண்டும் அரண்மனைக்கு வரவில்லை.

விஜயநகரம் முழுவதும் தெனாலிராமனின் புத்திசாலித்தனம் அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டது.

நீதிக் கதை

உண்மையான பக்தி, தங்கத்தாலும் பரிசுகளாலும் வாங்க முடியாது. பக்தியின் பெயரில் பேராசை காட்டுவது மிகப் பெரிய பாவம்.

 

Tenali Raman and the Golden Mangoes

D

uring the glorious reign of King Krishnadevaraya in Vijayanagara, the royal court was filled with learned scholars, brave warriors, and wise ministers. But among them all, one man stood out Tenali Raman, known for his quick wit and intelligence. He was loved by the king and feared by the dishonest, for his cleverness could expose any lie.

One summer afternoon, as the court sat discussing matters of the kingdom, a wealthy priest named Somayaji entered the royal hall. He was famous for conducting grand religious ceremonies and was known to flatter rich people to earn gifts and gold. With a loud and

confident voice, he greeted the king, “Long live King Krishnadevaraya! May your kingdom shine forever!”

The king smiled. “Welcome, Somayaji. What brings you here today?”

The priest bowed deeply. “Your Majesty, I have come to propose a most auspicious idea. Tomorrow is a sacred day —perfect for a special puja that will bring great fortune to you and your empire. But the ceremony requires pure golden mangoes as offerings to the gods.”

“Golden mangoes?” The king raised an eyebrow. “What kind of mangoes are those?”

The priest replied with a sly smile, “Oh, not real mangoes, my lord — but golden mangoes made of pure gold. Each one must weigh at least one hundred grams, and there should be four in total. Only such an offering can please the gods.”

The king was a deeply religious man. He believed in good omens and blessings for his people. Without thinking too much, he agreed. “Very well, Somayaji. You shall have your golden mangoes tomorrow morning.”

T

enali Raman, who was sitting nearby, listened quietly. He knew the priest was trying to trick the king. The idea of golden mangoes was absurd it was just a way to collect gold under the name of religion.

But Tenali also knew that if he openly opposed the priest, it might look disrespectful to the king’s faith. So, he decided to teach Somayaji a lesson in his own clever way.

That evening, Tenali visited the royal goldsmith and requested him to make four golden mangoes, each carefully shaped and polished. He paid the goldsmith from his own pocket.

The next morning, when the ceremony began, the priest appeared dressed in fine silk robes and wearing heavy jewels. He chanted mantras loudly, making a great show of devotion. The king sat respectfully, watching the ritual.

When the time came to offer the mangoes, the priest extended his hands eagerly. “Now, Your Majesty, please give the golden mangoes as the sacred offering.”

The king nodded to his guards, who brought a small tray covered with red silk. But when the cloth was lifted, everyone gasped  the tray was empty!

The king looked confused. “Where are the golden mangoes?”

B

efore anyone could answer, Tenali Raman stepped forward holding a small box. “Your Majesty, I took the liberty of preparing the offering myself. Here are the golden mangoes you promised.”He opened the box inside were four beautifully crafted golden mangoes, shining brightly under the sunlight. The entire court admired their craftsmanship. The priest’s eyes widened with greed. “Excellent! Excellent! These will surely please the gods,” he said, rubbing his hands in delight.

But Tenali wasn’t finished yet. He smiled and said, “Somayaji, you are a holy man. You know that such a powerful offering must be completed properly. According to our ancient texts, after offering golden fruits, one must also perform daan (charity) to the poor and feed the hungry.”

The priest hesitated but quickly replied, “Yes, yes, of course. The king will surely do that.”

Tenali nodded. “But I have read that the person conducting the ritual  that is, you, Somayaji  must lead by example. You must first give charity before accepting any gift.”

The priest’s face turned pale. “Me? But I am only a humble priest, not as rich as the king!”

Tenali smiled. “Then surely the gods will be even more pleased with your sacrifice. After all, what is true devotion without selflessness?”

The court burst into laughter, and even the king struggled to hide his smile. The priest stammered, “Uh… I… I will perform my charity later.”

T

enali quickly said, “No, no, Somayaji. Let us not delay such a holy act. In fact, I have already arranged for it. The poor and the needy are gathered outside the palace gates, waiting for your generous donation.”

The priest looked trapped. The king turned to him and said gently, “Yes, Somayaji. Go ahead. Show us the true spirit of devotion.”

Realizing there was no escape, the priest reluctantly took out a few gold coins from his pouch and gave them away. But Tenali wasn’t done yet. “Such a small offering for the gods’ messenger?” he said teasingly. “Surely, a man as learned as you can give more.”

The priest glared at him but dared not speak against the king’s favorite. Gritting his teeth, he gave away more coins until he was left with almost nothing.

Finally, Tenali said, “Now, Somayaji, your devotion has been proven pure. You may take these golden mangoes as your reward.”

The priest, still panting from anger and embarrassment, muttered, “Thank you, Your Majesty,” and quickly left the court.When he was gone, the king laughed heartily. “Raman, I understood your plan from the beginning! You wanted to expose his greed without insulting him openly.”

Tenali bowed. “Your Majesty, devotion is sacred. But greed hides behind many disguises  sometimes even behind holy robes. It is our duty to protect faith from the greedy.”

The king nodded. “Indeed, Raman. You have once again saved the dignity of our court — and perhaps the gold of our treasury too!”

The whole court applauded Tenali Raman’s cleverness. From that day on, no greedy priest dared to trick the king again. Word spread far and wide about how the witty Raman turned the tables on a cunning man.

Moral of the Story

True devotion and faith cannot be bought with gold or gifts. Greed disguised as religion is the worst form of hypocrisy.

 

 

 

 

தெனாலி ராமனும் பெருமை கொண்ட பண்டிதரும்

வி

ஜயநகர அரசன் கிருஷ்ணதேவராயர் ஆட்சி செய்த காலத்தில், அந்த அரசவையில் பல அறிவாளிகள், கவிஞர்கள், பண்டிதர்கள் இருந்தனர். ஆனால், அனைவரிலும் அதிக புத்திசாலித்தனமும் நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்டவர் **தெனாலி ராமன்** தான்.

வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த பண்டிதர்

ஒரு நாள் காசி நகரத்திலிருந்து வந்த ஒரு புகழ்பெற்ற பண்டிதர் அரசவையில் தோன்றினார். அவர் பல வேதங்களிலும், சாஸ்திரங்களிலும், மொழிகளிலும் வல்லவர். ஆனால் அவரின் அறிவுடன் சேர்ந்து மிகுந்த அகந்தையும் பெருமையும் இருந்தது.

அவர் அரசனை நோக்கி கூறினார்:

“மகாராஜா, உங்கள் அரண்மனையில் பல பண்டிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அவர்களில் யாரையும் எனது விவாதத்தில் வெல்ல முடியாது. நான் வென்றால், என்னை உங்கள் நாட்டின் மிகப் பெரிய பண்டிதராக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நான் தோற்றால், உடனே இந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறுவேன்.”

கிருஷ்ணதேவராயர் மரியாதையுடன் கூறினார்,

“நீங்கள் வருவது எங்களுக்கு பெருமை. நிச்சயமாக, எங்கள் அரண்மனையில் உங்களுடன் விவாதிக்க பலர் உள்ளனர்.”

அரசவையில் இருந்த பண்டிதர்கள் ஒவ்வொருவராக முன் வந்து அவருடன் விவாதித்தனர். ஆனால், அந்த பண்டிதர் எல்லோரையும் எளிதில் வென்று விட்டார்.

அவர் பெருமையாக அரசனை நோக்கி,

“இங்கே யாரும் என்னைச் சமம் செய்ய முடியாதா?” என்று கேட்டார்.

அரசன் சற்றே கவலைப்பட்டார். அப்போது, தெனாலி ராமன் எழுந்து, அரசனை வணங்கி,

“மகாராஜா, நான் நாளை இந்தப் பண்டிதருடன் விவாதிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

அரசன் மகிழ்ந்து, “நன்றாகும் ராமா! நம்முடைய நாட்டின் மரியாதை இப்போது உன் தோள்களில் உள்ளது,” என்றார்.

தெனாலியின் திட்டம்

அ

ன்று இரவு தெனாலி வீட்டில் சிந்தித்தார்.

“இந்த பண்டிதர் வேதங்களில் வல்லவர். சாதாரண விவாதத்தில் அவரை வெல்ல முடியாது,” என்று நினைத்தார்.

சில நிமிடங்களில், அவருக்கொரு தந்திரமான யோசனை தோன்றியது.

அடுத்த நாள், தெனாலி அரசவைக்கு ஒரு பெரிய புத்தகக் கட்டுடன் வந்தார்.

அரசன் கேட்டார்:

“ராமா, விவாதத்திற்குத் தயாரா?”

தெனாலி புன்னகையுடன்,

“ஆம், மகாராஜா. ஆனால் எனக்கு ஒரு சிறிய நிபந்தனை. இதுவரை எல்லோரும் சம்ஸ்கிருதத்தில் விவாதித்தார்கள். நான் இந்தப் பண்டிதருடன் ‘மரீ குட்டி’ என்ற மொழியில் விவாதிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

பண்டிதர் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

“மரீ குட்டி? அந்த மொழியை நான் ஒருபோதும் கேள்விப்பட்டதில்லை!” என்றார்.

தெனாலி ஆச்சரியப்பட்டு,

“என்ன, இவ்வளவு பெரிய பண்டிதராக இருப்பவர் ‘மரீ குட்டி’ என்ற பழமையான மொழியையே தெரியாது? இதுவே வியப்பாக இருக்கிறது!” என்று கூறினார்.

அரசவையில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர். பண்டிதர் பெருமையால் தன்னைப் பற்றிக் காக்க விரும்பினார்.

“சரி, சரி! நான் அந்த மொழியிலும் விவாதிக்கிறேன்!” என்றார்.

விசித்திரமான விவாதம்

தெ

னாலி தரையில் புத்தகக் கட்டை வைத்தார். பின்னர் அவர் கைகளால் சில விசித்திரமான சைகைகள் செய்து,

“ஹூம்… கும்ப கும்ப ரீத்தி மரீ குட்டி!” என்று கடுமையாகச் சொன்னார்.

பண்டிதர் முழுமையாக குழப்பமடைந்தார். ஆனால் தன் அறியாமையை வெளிப்படுத்த விரும்பாததால், அவர் சற்று சிந்தித்து,

“அஹ்… சிம்ப சிம்ப ரீத்தி மரீ குட்டி!” என்று பதிலளித்தார்.

அப்போது தெனாலி கடுமையாகக் கோபப்பட்டு,

“இது தவறு! மரீ குட்டி இலக்கணப்படி இது தவறான வடிவம்! நீங்கள் அந்த மொழியை அவமதித்துள்ளீர்கள்!” என்றார்.

அரசவையில் அனைவரும் சிரித்தனர். பண்டிதர் வியர்த்தார்.

“ஒரு நிமிடம், நான் விளக்குகிறேன்…” என்று கூறினார்.

ஆனால் தெனாலி உடனே இடைமறித்து,

“மகாராஜா, இவர் மரீ குட்டி மொழி தெரியாது என்பதே வெளிப்படையாகிறது. இப்படிப்பட்டவர் எப்படி பெரிய பண்டிதர் ஆவார்?” என்றார்.

அரசவையில் சிரிப்பின் பெருக்கே ஏற்பட்டது.

அரசன் புன்னகையுடன்,

“தெனாலி, நீ அவன் அகந்தையையே பயன்படுத்தி அவனை வென்றாயே!” என்றார்.

அந்த பண்டிதர் தாழ்மையுடன் தலை குனிந்து,

“மன்னிக்கவும் மகாராஜா! நான் பெருமையால் கண்ணை மூடிக்கொண்டேன். இம்மனிதர் எனக்கு மிகப் பெரிய பாடம் கற்பித்தார்,” என்று கூறி, அரசவையை விட்டுத் தாழ்மையுடன் வெளியேறினார்.

அரசனின் பாராட்டு

ப

ண்டிதர் சென்ற பிறகு, கிருஷ்ணதேவராயர் கேட்டார்:

“தெனாலி, நீ சொல்லிய அந்த மரீ குட்டி மொழி உண்மையிலேயே உள்ளதா?”

தெனாலி சிரித்து,

“இல்லை மகாராஜா! நான் அதை அங்கேயே கற்பனை செய்தேன். அவர் அகந்தையால் தன் அறியாமையை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார் என்று தெரிந்தது. அதையே நான் பயன்படுத்தினேன்,” என்றார்.

அரசன் மகிழ்ந்து,

“ராமா, உண்மையில் அறிவு என்றால் இதுதான் எந்த நேரத்தில் எப்படி சிந்திக்க வேண்டும் என்பதை அறிவது,” என்றார்.

கதையின் நெறி

அகந்தை அழிவை ஏற்படுத்தும்; தாழ்மை மற்றும் புத்திசாலித்தனம் தான் உண்மையான அறிவின் அடையாளம்.

 

 

 

Tenali Raman and the Proud Scholar

D

uring the golden reign of King Krishnadevaraya, the court of Vijayanagara was famous for its brilliance and wisdom. Scholars from all over India came to the king’s court to debate, discuss, and display their knowledge.

Among the courtiers, none was more famous for wit and intelligence than Tenali Raman. His quick thinking and clever replies often saved the king from embarrassment and taught valuable lessons to everyone.

A Challenge from a Foreign Scholar

O

ne day, a famous scholar from Kashi (Varanasi) came to the Vijayanagara court. He was known throughout the land for his vast knowledge of scriptures and languages. However, he was also extremely proud and arrogant.

He walked into the court and said boldly, “Your Majesty, I have heard that your court is full of wise men. I challenge any of them to a debate with me. If I win, you must accept me as the greatest scholar in your kingdom. If I lose, I shall leave this court forever.”

King Krishnadevaraya welcomed the scholar politely and said, “We are honored to have you here. You may debate with any of my scholars.”

The court pandits stepped forward one by one, but the scholar defeated each of them easily with his sharp arguments and vast knowledge.

Finally, he turned to the king and said proudly, “Is there no one in your court who can match my intelligence?”

The king looked worried. He didn’t want Vijayanagara to be insulted in front of a stranger. Just then, Tenali Raman  rose from his seat and bowed to the king.

“Your Majesty,” he said calmly, “if you permit, I will debate with this great scholar tomorrow morning.”

The king nodded eagerly. “Very well, Tenali. But remember, our kingdom’s pride rests on your shoulders.”

Tenali’s Strange Request

T

hat evening, Tenali went home and began to think. He knew the scholar was extremely learned in Sanskrit and ancient texts. Competing with him in a traditional debate would be difficult.

Then, a clever idea flashed in his mind.

The next morning, Tenali arrived at court carrying a large bundle of books, tied in cloth. The scholar was already waiting, looking confident.

The king asked, “Tenali, are you ready for the debate?”

Tenali smiled. “Yes, Your Majesty. But I have one small condition. Since this learned scholar has debated in Sanskrit with everyone so far, I would like to debate with him in a language called ‘Maree Kutti’.”

The scholar frowned. “Maree Kutti? I have never heard of such a language!”

Tenali pretended to be surprised. “What! You call yourself the greatest scholar and you don’t even know the ancient language of Maree Kutti? I am shocked!”

The courtiers began to whisper among themselves. The scholar grew uneasy. He didn’t want to admit ignorance in front of everyone.

“Alright,” he said, trying to hide his nervousness. “I accept your challenge. Let us begin the debate in this so-called language.”

The Debate Begins

T

enali placed his bundle of books on the floor and sat cross-legged before the scholar. Then he made a few strange gestures with his hands, moving his fingers in a mysterious pattern, and said in a serious tone, “Hmm… Kumbha Kumbha Reetee Maree Kutti!”

The scholar was completely confused. He had no idea what Tenali was saying. Still, to save his pride, he made some random gestures and replied, “Ah… Chimba Chimba Reetee Maree Kutti!”

Tenali immediately frowned and said, “You are wrong! That is not the correct form in Maree Kutti grammar. You have insulted the sacred rules of the language.”

The scholar looked helpless. “Wait! Wait! Let me explain!” he said, sweating nervously.

But Tenali interrupted him and stood up angrily. “Your Majesty, this man clearly doesn’t know Maree Kutti. How can we call him a scholar if he argues in a language he doesn’t understand?”

The entire court burst into laughter. The scholar’s face turned red with embarrassment.

The king smiled knowingly. “Tenali, it seems you have caught him in his own pride.”

The scholar, realizing that he had been tricked, bowed before the king and said, “Forgive me, Your Majesty. I allowed my arrogance to blind my wisdom. I am not the greatest scholar. This man, Tenali Raman, has taught me a valuable lesson today.”

He left the court humbly, never to return again.

The King’s Praise

A

fter the scholar left, the king turned to Tenali and said with admiration, “Tenali, what a clever way to protect the honor of our kingdom! But tell me, what is this Maree Kutti language you spoke of?”

Tenali laughed. “Your Majesty, there is no such language! I simply invented the name on the spot. I knew the scholar’s pride would never allow him to admit ignorance. So, I used his arrogance to defeat him.”

The king laughed heartily. “Tenali, your wisdom is greater than a hundred scholars’ knowledge. You have shown us that intelligence is not about knowing everything, but about thinking wisely at the right time.”

Moral of the Story

Pride and arrogance lead to downfall, while true wisdom lies in humility and presence of mind.