தெனாலிராமன் மற்றும் பேராசை மந்திரி

வி

ஜயநகர அரசில், அறிவாளியும் நீதிபரனுமான மன்னர் கிருஷ்ணதேவராயர் ஆட்சி செய்தார். அந்த அரசவையில் பல அமைச்சர்களும் அறிஞர்களும் இருந்தனர். ஆனால் அவர்களில் ஒருவர் மிகவும் பேராசை கொண்டவர். எப்போதும் தன் செல்வத்தைப் பெருக்கிக் கொள்ள நினைப்பவர். அவர் மக்களின் நலனைவிட தன் லாபத்தையே அதிகம் விரும்பினார்.

ஒருநாள், அரசவையில் அந்த அமைச்சர் பெருமையாகக் கூறினார்:

“மன்னா, என்னை யாராலும் ஏமாற்ற முடியாது. என் அறிவு மிகுந்தது. எவ்வளவு வஞ்சகர் வந்தாலும், என் கண்களில் எதுவும் மறையாது!”

அவரது பெருமை பேச்சைக் கேட்டவுடன் பலர் சிரித்தார்கள். மன்னர் கிருஷ்ணதேவராயர், யாருடைய அறிவையும் சோதித்து மகிழ விரும்புபவர். அவர் உடனே தன் அரசவையின் நகைச்சுவை நாயகனும் அறிவாளியுமான தெனாலிராமனை நோக்கி,

“ராமா, நீ கேட்டாயே. நம் அமைச்சர் யாராலும் ஏமாற்ற முடியாது என்கிறார். உண்மையிலேயே அவரை ஏமாற்ற முடியாதா?” என்று கேட்டார்.

தெனாலிராமன் சிரித்துக்கொண்டு, “மன்னா, அமைச்சரின் அறிவில் எனக்கு ஐயம் இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு பூட்டுக்கும் ஒரு சாவி இருப்பது போல, அவருடைய பலவீனத்தையும் கண்டுபிடிக்கலாம். உங்களுடைய அனுமதி இருந்தால் அவரைச் சோதித்துப் பார்க்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

மன்னர் மகிழ்ந்து, “அப்படியெனில், உனக்கு என் அனுமதி. போய் உண்மை வெளிப்படுத்து,” என்றார்.

திட்டம்

அ

ன்று மாலை, தெனாலிராமன் வீட்டிற்கு வந்து ஒரு திட்டம் தீட்டினார். அந்த அமைச்சரின் பலவீனம் அவரது பேராசை என்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆகையால் அதையே வலைவீச பயன்படுத்த முடிவு செய்தார்.

அடுத்த நாள் காலை, தெனாலிராமன் தன்னை ஒரு வெளிநாட்டு வியாபாரியாக மாற்றிக் கொண்டார். அவர் பெரிய பாகன், நீளமான மீசை, விலையுயர்ந்த ஆடை அணிந்தார். கழுத்தில் கண்ணைக் கவரும் போலியான கண்ணாடிக் கற்கள் மாலையாக தொங்கின. ஆனால் அவை வைரமென பிரகாசித்தன.

அவர் சந்தைக்குச் சென்று, “பெர்சியாவிலிருந்து வந்த வியாபாரி நான்! உலகிலேயே அரிய ரத்தினங்கள் என்னிடம் உண்டு. வாங்குபவர்கள் இரட்டிப்பு செல்வந்தர்கள் ஆவார்கள்!” என்று முழங்கினார்.

இதை கேட்டதும் பேராசை மந்திரி அங்கு வந்தார். அவர் கற்கள் ஜொலிப்பதைக் கண்டு மனதில் நினைத்தார்:

“இவை நிச்சயம் விலைமதிப்பற்ற வைரங்கள். இதை வாங்கி விற்றால் மன்னனைவிட நான் செல்வந்தனாகிவிடுவேன்.”

அவர் வியாபாரியாக வந்திருந்த தெனாலிராமனை ரகசியமாக அழைத்து, “இவை எவ்வளவு?” என்று கேட்டார்.

“அவை விலைமதிப்பற்றவை. ஆனால் எனக்குத் தங்கம் தேவை. பத்து ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்தால் உங்களுக்கே விற்றுவிடுகிறேன்,” என்றார் தெனாலி.

அமைச்சரின் கண்களில் பேராசை எரிந்தது. உடனே அவர், “இதை நாளை இரவில் என் வீட்டுக்கு வா. யாரும் அறியாமல் தங்கம் தருகிறேன்,” என்றார்.

பரிமாற்றம்

அ

ந்த இரவு, மந்திரியின் வீட்டுக்குச் சென்றார் தெனாலிராமன். மந்திரி கதவுகளை மூடி, பத்து ஆயிரம் பொற்காசுகள் நிறைந்த பைகள் கொண்டு வந்தார்.

“இதோ உன் தங்கம். இப்போது அந்த ரத்தினங்களை எனக்குக் கொடு,” என்றார்.

தெனாலி கற்கள் நிறைந்த பெட்டியை அவருக்குக் கொடுத்தார். மந்திரி அதைத் திறந்து பார்த்தார். மின்னும் போலியான கற்கள் அவரை கவர்ந்தன. அவர் மகிழ்ந்து, “இனி நான் உலகின் மிகச் செல்வந்தன்!” என்று மனதில் நினைத்தார்.

தெனாலி சிரித்துக்கொண்டு, பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

உண்மை வெளிச்சம்

அ

டுத்த நாள் அரசவையில் மன்னர் அமர்ந்திருந்தார். திடீரென்று காவலர்கள், “மன்னா, ஒரு வியாபாரி உங்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறார். அவரை ஒரு அமைச்சர் ஏமாற்றியதாகக் கூறுகிறார்,” என்று அறிவித்தனர்.

மன்னர், “அவரை உள்ளே அழைக்கவும்,” என்றார்.

அங்கே நுழைந்தவர் வேறொருவர் அல்ல—அந்த போலி வியாபாரி. அவர் வணங்கி, “மன்னா, நேற்றிரவு உங்கள் ஒருவரான அமைச்சர் என்னை ஏமாற்றினார். பத்து ஆயிரம் பொற்காசுகளுக்கு என் ரத்தினங்களை வாங்கினார். ஆனால் நான் தவறு செய்துவிட்டேனா என சந்தேகமாக உள்ளது. உங்களிடமே நீதி தேடுகிறேன்,” என்றார்.

மன்னர் அதிர்ச்சி அடைந்து அமைச்சரைக் கேட்டார்: “இது உண்மையா?”அமைச்சர் நடுங்கி, “ஆம் மன்னா... ஆனால் நான் இதை ராஜகோஷத்திற்கு லாபம் செய்வதற்காகவே வாங்கினேன்,” என்றார்.

மன்னர் கடுமையாக, “அப்படியெனில் அவை எத்தனை அரியவை என்பதை நாம் பார்ப்போம். பெட்டியைத் திறந்து காட்டுங்கள்,” என்றார்.

அமைச்சர் அதிர்ச்சியுடன் பெட்டியைத் திறந்தார். உள்ளே இருந்தது சாதாரண கற்களே! முழு அரசவையும் சிரிப்பால் முழங்கியது.

அந்த நேரம் தெனாலிராமன் தனது வேடத்தை நீக்கிக் கொண்டு வணங்கினார்.

“மன்னா, அவர் யாராலும் ஏமாறமாட்டேன் என்று பெருமைப்பட்டார். ஆனால் அவருடைய பேராசை அவரை குருடாக்கியது. பேராசை காரணமாக அறிவாளியும் தவறிவிடுவான் என்பதை இப்போது நிரூபித்தேன்,” என்றார்.

மன்னர் சிரித்தபடி, “உண்மைதான். பேராசை மிகப் பெரிய பலவீனம். அமைச்சரே, இனி உங்கள் அறிவை மக்களின் நலனுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துங்கள். உங்கள் சுயலாபத்துக்காக அல்ல,” என்றார்.அமைச்சர் வெட்கத்தோடு தலைகுனிந்தார்.

கதையின் நெறி

“பேராசை மனிதனை குருடாக்கும். எவ்வளவு அறிவாளி ஆனாலும், பேராசை அவனை வீழ்த்திவிடும். உண்மையான அறிவு தாழ்மையிலும், நேர்மையிலும், பிறர் நலனிலும் உள்ளது.”

 

 

 

Tenali Raman and the Greedy Minister

I

n the prosperous kingdom of Vijayanagara, ruled by the wise King Krishnadevaraya, there lived many ministers and scholars. Among them was one who often boasted about his wealth and cunning. He was greedy, always seeking to increase his riches, even at the cost of the common people. The king tolerated him because he managed state accounts well, but many in the court secretly disliked his arrogance.

One day, as the ministers gathered in the royal court, the greedy minister began to brag about how no one in the kingdom could trick him. “Your Majesty,” he said proudly, “I am the sharpest man in Vijayanagara. No merchant, no scholar, no clever trickster could ever deceive me. My eyes can see through every lie.”

The courtiers exchanged glances. Some shook their heads at his conceit, while others smirked. King Krishnadevaraya, though wise and just, was also fond of entertainment. He loved to see wit and intelligence displayed in his court.

The king turned to his favorite court jester and advisor, Tenali Raman, and said, “Raman, you have heard what our minister claims. He says that no one can outwit him. Do you believe it?”

Tenali Raman smiled, his eyes twinkling mischievously. “Maharaja,” he replied humbly, “I do not doubt the minister’s cleverness. But I also believe that every lock has a key. With your permission, I shall try to test his boast.”

The king clapped his hands in delight. “Excellent! I grant you permission. Show us whether our minister is as wise as he believes.”

The Plan

That evening, Tenali Raman went home and began to plan. He knew that to expose the minister’s greed, he must set a trap that appealed to the minister’s greatest weakness—his love for money.

The next morning, Raman disguised himself as a rich merchant from a faraway land. He wore a large turban, thick mustache, and long flowing robes. Around his neck hung a string of glittering glass beads that looked like precious diamonds. He carried a small chest filled with shiny stones that sparkled in the light. To the untrained eye, they looked like priceless gems, though they were nothing more than polished quartz.

With this disguise, Raman entered the marketplace and began speaking loudly. “I am a merchant from Persia! I bring with me rare jewels of unmatched beauty. Whoever wishes to buy them will surely double his fortune!”

The greedy minister, always alert to opportunities of wealth, heard the news. He rushed to the market with his servants. As soon as he saw the glittering stones, his eyes widened. He thought to himself, These must be worth a kingdom! If I buy them secretly and sell them elsewhere, I shall become richer than even the king himself.

He approached the disguised Raman and asked in a hushed voice, “Good sir, how much do you want for these jewels?”

Raman, keeping his voice firm and mysterious, said, “They are priceless. But since I am in need of gold to continue my travels, I will part with them for just ten thousand gold coins. A small price for such treasures.”

The minister’s greed burned like fire in his heart. Ten thousand coins was a huge sum, but he imagined selling the stones later for double or triple the amount. Without hesitation, he said, “I shall buy them. But not here, in the open market. Come to my house tonight. I will give you the gold in secret.”

Raman nodded, hiding his amusement.

The Exchange

That night, under the cover of darkness, the minister welcomed the disguised Raman into his home. He carefully closed the doors and windows so that no one could see what was happening inside. From a locked chest, he brought out bags of gold coins and placed them on the table.

“Here is your payment,” said the minister eagerly. “Now, give me the jewels.”

Raman handed over the chest of quartz stones. The minister opened it, his greedy eyes shining at the glittering gems. “Marvelous!” he whispered. “I am the cleverest man in Vijayanagara. Soon I shall be richer than the king himself.”

Raman bowed and left with the gold, smiling to himself.

The Revelation

The next day, the king held court as usual. The greedy minister sat proudly in his seat, imagining his newfound wealth. But soon, a royal guard entered the hall and announced, “Maharaja, a strange merchant seeks your audience. He says he has been cheated by one of your ministers.”

“Bring him in,” ordered the king.

To everyone’s surprise, in walked the same disguised merchant—none other than Tenali Raman. He bowed before the king and said, “Your Majesty, last night one of your ministers tricked me. I sold him my priceless jewels for ten thousand gold coins, but I realize now I may have made a mistake. I seek your justice.”

The king turned sharply toward the greedy minister. “Is this true? Did you purchase jewels from this merchant in secret?”

The minister stammered, sweat forming on his forehead. “Y-Yes, Your Majesty, but only to increase the wealth of the kingdom. I thought I could make a profit for the state treasury.”

“Then let us see these jewels,” said the king sternly.

With trembling hands, the minister opened the chest and revealed the stones. The courtiers burst into laughter. “These are not jewels!” one exclaimed. “They are mere pebbles, polished to shine!”

The minister’s face turned pale. He realized he had been utterly fooled.

At that moment, Tenali Raman removed his disguise. Gasps filled the court. “Maharaja,” he said, bowing, “I wished to test the minister’s boast. He claimed no one could trick him, but in truth, his greed blinded him. He thought of his own gain instead of the kingdom’s welfare. That is why he fell into the trap.”

King Krishnadevaraya’s eyes sparkled with both amusement and wisdom. He declared, “Greed is the greatest weakness of man. No matter how clever one claims to be, greed can make even the wisest blind. Minister, learn this lesson well. From today, let your service be for the good of the people, not for your own pocket.”

The embarrassed minister bowed his head in shame.

Moral of the Story

Greed blinds even the most intelligent person. True wisdom lies in honesty, humility, and service to others-not in selfish gain.

 

 

 

 

 

தெனாலிராமன் மற்றும் பேராசையுள்ள பிராமணி

கதைகள் எளிமையாகவும், மனதில் நிலைக்கும் வகையிலும் முக்கியமான பாடங்களை கற்பிக்கின்றன. இந்திய நாட்டின் புகழ்பெற்ற கதைக்களங்களில் ஒருவரான தெனாலிராமன், விஜயநகர இராஜா கிருஷ்ணதேவராயரின் நகைச்சுவை மற்றும் புத்திசாலி அமைச்சர், பல கதைகளில் நுண்ணறிவையும், நகைச்சுவையையும் காட்டியுள்ளார். இங்கு அவருடைய ஒரு புகழ்பெற்ற கதை உள்ளது, இது பேராசையும் உழைப்பின்மை பற்றிய முக்கிய பாடத்தை கற்பிக்கிறது.

 

பிராமணியின் வேண்டுகோள்

ஒரு நாள், ஒரு வறுமையான பிராமணி கிருஷ்ணதேவராயரின் மஹாலுக்கு வந்தான். அவர் உடைகள் பழுதடைந்தவையாகவும், முகத்தில் வறுமை வெளிப்படுமதாகவும் இருந்தது. ஆழமாக வணங்கி, அவர் கூறினான்:

“மகாராஜா, நான் கல்வியுடையவன், ஆனால் வறுமையில் வாழ்கிறேன். தயவுசெய்து எனக்கு சில பொன்சாணிகளை வழங்குங்கள், நான் கண்ணியமாக வாழ முடியும்.”

பரிசளிக்க ராஜா தயார் ஆகி கொண்டிருந்த போது, புத்திசாலியான தெனாலிராமன் முன்னிலைப்பெற்று வந்தார். பிராமணியை கவனமாகப் பார்த்து, அவர் முழுமையாக நிஜமானவர் அல்லவாக இருக்கலாம் என சந்தேகம் தெரிவித்தார்.

ராமனின் சுவாரஸ்யமான யோசனை

ராமன் ராஜாவை அழைத்துப் பேசினார்:

“மகாராஜா, பொன்சாணிகளை வழங்குவதற்கு பதிலாக, சமுத்திர நெற்கதிர் நிலம் மற்றும் ஒரு ஜோடி எருமைகளை வழங்குவோம். இதனால் அவர் விவசாயம் செய்து தனது வாழ்க்கையை நியாயமாக வளப்படுத்த முடியும்.”

 

ராஜா உடனே ஒப்புக்கொண்டார். பிராமணி நிலமும் எருமைகளும் பெற்றுக் கொண்டு, நன்றியுடன் வெளியேறினான். ஆனால் அவர் மனதில் வேறொரு திட்டம் கொண்டிருந்தான்.

பேராசையின் விளைவுகள்

பிராமணி நிலத்தை வேலை செய்யாமல் விற்று , அதில் கிடைத்த பணத்தை அழகான உடைகள், விருந்து மற்றும் வீணான செலவுகளில் செலவழித்தான். சில மாதங்களில், மீண்டும் வறுமையில் அவர் ராஜாவிடம் வந்தான்.

ராஜா கோபமாக கூறினார்:

“நீ என்ன செய்தாய்? நமது உதவியை வீணாக்கினாய்!”

தெனாலிராமன் அமைதியாக விளக்கினார்:

“மகாராஜா, இதன் மூலம் ஒரு எளிய உண்மை தெரிய வருகிறது. உண்மையான செழிப்பு உழைப்பும் நியாயமும் மூலம் வரும். பிராமணி வேலை செய்யாமல் பணம் சம்பாதிக்க விரும்பினான், அதனால் தோல்வியடைந்தான். பொன் விரைவில் வீணாகும், ஆனால் உழைப்பால் சம்பாதித்த செல்வம் நீண்டகாலத்தில் பயனுள்ளதாகும்.”

பாடம்

 பிராமணி தனது பேராசை மற்றும் உழைப்பின்மைக்கு ஏற்ப அடைந்தான். ராஜா ராமனின் புத்திசாலித்தனத்திற்கு பாராட்டினார். இந்தக் கதை ராஜ்யத்தில் பரவிச் சென்று, நுண்ணறிவு, கடமை உணர்வு மற்றும் உண்மை வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை அனைவருக்கும் கற்றுக் கொடுத்தது.

 

பாடம்:

பேராசையும் உழைப்பின்மையும் தோல்விக்குக் காரணம். உழைப்பு, நியாயம் மற்றும் புத்திசாலி சிந்தனை உண்மையான செழிப்பைக் கொடுக்கும்.

கதை உலகத்தை அனுபவிக்கவும்

 இந்த வகையான கதைகள் நகைச்சுவை மற்றும் புத்திசாலித்தனத்துடன் நிகழும் காலமில்லாத பாடங்களை வழங்குகின்றன. கதை உலகத்தில், நாங்கள் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கும், ஊக்கமளிக்கும், கற்றுக்கொடுக்கும்வண்ணம் கதைகளை வழங்குகிறோம். ஒவ்வொரு கதையும் உங்கள் கற்பனையைத் தூண்டும்!

 

 

welcome blog

 

Welcome to Story World

Digital home for timeless tales and meaningful narratives.

Our mission is to create a space where stories not only entertain but also inspire, teach, and leave lasting impressions. From classic fables to modern moral stories, Story World is dedicated to imagination, values, and creativity through the art of storytelling.Here, you will discover carefully crafted stories that bring wisdom, reflection, and joy to readers of all ages. We invite you to explore, learn, and grow with us as we begin this journey into the world of words.

Thank you for being part of Story World. The adventure starts here.

Thenali Raman and the Greedy Brahmin

 

Stories have the power to teach important lessons in simple and memorable ways. One of the most beloved storytellers of Indianfolkstoreis Thenali Raman, the witty and wise minister of King Krishnadevaraya. His tales are full of humor, intelligence, and moral guidance. Here’s one such story that teaches a valuable lesson about greed and hard work.

The Brahmin’s Request

O

ne day, a poor Brahmin came to the grand court of King Krishnadevaraya. His clothes were worn, and his appearance spoke of hardship. Bowing deeply, he said,

“Your Majesty, I am a learned man, but I live in poverty. Please grant me some gold so I can live a dignified life.”

The king, known for his generosity, was about to fulfill the request when Thenali Raman, the clever minister, stepped forward. Observing the Brahmin closely, Raman suspected that the man might not be entirely honest.

Raman’s Clever Plan

Raman whispered to the king, “maharaja, instead of giving him gold, let us provide him with fertile land and a pair of bullocks. This way, he can farm, earn his living, and prosper throughout his life.”

The king agreed. The Brahmin received the land and bullocks and left the court, appearing grateful. But little did anyone know, the Brahmin had other plans.

The Consequences of Greed

Instead of farming the land, the Brahmin sold the bullocks and land. He spent the money on luxurious clothes, feasts, and unnecessary indulgences. Within a few months, he returned to the king, complaining of poverty once again.

The king was furious. “How dare you waste what we gave you? You have misused my generosity!”

Thenali Raman calmly explained,

“Maharaja, this demonstrates a simple truth: true prosperity comes from effort and honesty. The Brahmin wanted wealth without work, and that is why he failed. Gold can be spent quickly, but wealth that is earned through labor lasts longer and brings real satisfaction.”

The Lesson

The Brahmin felt ashamed of his greed and laziness. The king praised Raman for his wisdom, and the story spread throughout the kingdom as a reminder that clever thinking, hard work, and honesty are the paths to lasting success.

Moral:

Greed and laziness lead to failure. Hard work, honesty, and intelligent use of resources bring true prosperity.

 

 

Join the Story World Adventure

Stories like these are timeless lessons wrapped in humor and cleverness. At Story World, we bring you tales that entertain, inspire, and teach. Explore more stories of wit and wisdom, and let every story spark your imagination