பீர்பாலின் கிச்சடி

ஒ

ரு குளிர்ந்த குளிர்கால காலையில், அரசர் அக்பர் மற்றும் அவரது அறிவாளி அமைச்சர் பீர்பால் அரண்மனைத் தோட்டத்தில் நடைபயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தனர். குளிர் காற்று வீசியது, அருகிலிருந்த ஏரி உறைந்தது போலிருந்தது.

அக்பர் சொன்னார்:

“பீர்பால், இத்தனை குளிரில் ஒருவர் ஒரு இரவெல்லாம் அந்த நீரில் நிற்க முடியாது என எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.”

பீர்பால் சிரித்தபடி, “அரசே, முடியும் என்று எனக்கு தெரியும்,” என்றார்.

அக்பர் ஆர்வமாக, “யார்? நிரூபி!” என்றார்.

பீர்பால் ஒரு ஏழை மனிதனை அழைத்தார்.அவனது பெயர் ராம்.

அக்பர் கூறினார்:

“நீ அந்த குளிர்ந்த ஏரியில் ஒரு இரவு முழுவதும் நின்றால், நான் உனக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் தருவேன்.”

ராம் சம்மதித்தான். அந்த இரவு, அவன் நடுங்கியபடியே நீரில் நின்றான். தூரத்தில் அரண்மனையின் கோபுரத்தில் எரியும் தீபத்தைப் பார்த்தபடி தைரியமாக இருந்தான்.

அடுத்த நாள் காலை, அவன் அரண்மனைக்கு வந்தான். அக்பர் கேட்டார்:

“நீ எப்படி அந்த குளிரை தாங்கினாய்?”

ராம் சொன்னான்:

“அரசே, அந்தத் தூரத்தில் எரிந்த விளக்கை பார்த்தபடி நம்பிக்கை பெற்றேன்.”

அக்பர் சிரித்தார்:

“ஆஹா! நீ அந்த விளக்கின் சூட்டைப் பெற்றாய்! அதனால் நீ ஏமாற்றினாய். பரிசு கிடையாது.”

ஏழை மனம் உடைந்தான்.

பீர்பால் எதுவும் சொல்லவில்லை. அடுத்த நாள், அவர் அக்பர் மற்றும் அரண்மனை அமைச்சர்களை வீட்டிற்கு விருந்து வர அழைத்தார். ஆனால் உணவு தயாராகவில்லை.

அக்பர் கேட்டார்:

“பீர்பால்! உணவு எங்கே?”

பீர்பால் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தை காட்டினார் — அது மேல் தொங்கியது, கீழே ஒரு சிறிய தீப்பந்தம் மட்டும்.

அக்பர் சிரித்தார்:

“அந்தச் சிறிய தீயில் உணவு எப்படி வேகும்?”

பீர்பால் சிரித்தபடி,

“அரசே, ஒரு மனிதன் தூரத்திலிருந்த விளக்கின் சூட்டில் உயிர் வாழ முடிந்தால், இப்பாத்திரம் அந்த தீயில் வேகலாம் இல்லையா?” என்றார்.

அக்பர் தன் தவறை உணர்ந்தார். “பீர்பால், நீ எப்போதும் எனக்கு புத்தி சொல்லுகிறாய். அந்த ஏழையனை அழைத்து வருங்கள். அவனுக்கு பரிசை கொடுக்க வேண்டும்!” என்றார்.

நீதிக் கதை:

உண்மையான உழைப்பும் தைரியமும் எப்போதும் பாராட்டப்பட வேண்டும்.