அக்பர் – பீர்பால் : அறிவின் பானை

ம

கா மன்னர் அக்பர் தன் பேரரசை நீதி, கருணை, அறிவால் ஆட்சி செய்தார். ஆனால், அவரது அரசவையில் இருந்த பல புத்திசாலிகளில் ஒருவர்தான் எல்லோரையும் விட சிறந்தவர் - பீர்பால்.

அவரது நகைச்சுவையும் அறிவும் மன்னரை அடிக்கடி ஆச்சரியப்படுத்தியது.

ஒருநாள் காலை அக்பர் மகிழ்ச்சியான மனநிலையில் இருந்தார். அவர் பீர்பாலை நோக்கி,

“பீர்பால், உனக்கொரு கேள்வி,” என்றார்.

பீர்பால் புன்னகையுடன், “கேளுங்கள், மன்னரே,” என்றார்.

அக்பர் கேட்டார், “இந்த உலகில் மிக விலைமதிப்பானது எது? பொன்னா, வைரமா, இல்லை அறிவா?”

அரசவையினர் தங்கள் இடத்தில் கிசுகிசுத்தனர். சிலர் “பொன்,” என்றனர், சிலர் “அதிகாரம்,” என்றனர்.

ஆனால் பீர்பால் அமைதியாக, “மன்னரே, இந்த உலகில் அறிவை விட மதிப்பானது எதுவும் இல்லை,” என்றார்.

அக்பர் சிரித்தார். “அறிவு? ஆனால் பொன்னும் வைரமும் எல்லாவற்றையும் வாங்க முடியும். அறிவு அதைவிட பெரியதா?”

பீர்பால் மரியாதையுடன், “ஆம் மன்னரே. அறிவு தான் அந்த பொன்னையும் வைரத்தையும் சரியாகப் பயன்படுத்தக் கற்பிக்கிறது. அறிவில்லாதவன் செல்வம் இருந்தாலும் அதை இழப்பான். அறிவுள்ளவன் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்தாலும் செல்வம் சம்பாதிப்பான்,” என்றார்.

அக்பர் நகைத்து, “அது நன்றாகச் சொன்னாய். ஆனால் அதை நாளை நிரூபி, பீர்பால்,” என்றார்.

அடுத்த நாள் காலை

அ

டுத்த நாள் அரசவையில் ஒரு பெரிய களிமண் பானை வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அதில் தண்ணீர் நிரம்பி இருந்தது. அதன் மீது ஒரு பலகை — “அறிவின் பானை” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அரசவையினர் ஆச்சரியமாக ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.

அக்பர் புன்னகையுடன், “இது என்ன பீர்பால்? இதில் என்ன இருக்கிறது?” என்றார்.

பீர்பால், “மன்னரே, இதில் பொன்னைக் காட்டிலும் விலைமதிப்பான ஒன்றிருக்கிறது. அதைக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தால் அவர் தான் பேரரசின் அறிவாளி,” என்றார்.

அக்பர், “அப்படியா? சரி, பார்ப்போம்,” என்றார்.

ஒரு வீரரை அழைத்து, “உன் கையை பானையில் விட்டு எடுத்து பார்,” என்றார்.வீரன் கையை நனைத்து எடுத்தான் . ஆனால்  தண்ணீர்தான். மற்ற அமைச்சர்கள் முயன்றனர், எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

அனைவரும் சிரித்தனர்.

அக்பர் சற்று கோபமாக, “பீர்பால்! இது ஏதோ நகைச்சுவையா? இதில் ஒன்றும் இல்லை!” என்றார்.

பீர்பால் அமைதியாக, “இல்லை, மன்னரே. இதில் ஒன்று இருக்கிறது . ஆனால் அதை வலிமையால் அல்ல, அறிவால் தான் பெற முடியும்,” என்றார்.

அவர் ஒரு சிறிய குச்சியை கேட்டார். அதை மெதுவாக பானையில் கலந்து கிளறினார்.

சில நொடிகளில் ஒரு பொன்னாலான மோதிரம் மேலே மிதந்தது!

அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் மூச்சு விட முடியவில்லை.

அக்பர் பெருமூச்சுடன் சிரித்தார். “பீர்பால்! எப்படி தெரிந்தது இதில் மோதிரம் இருப்பதை?”

பீர்பால் புன்னகையுடன், “மன்னரே, நான் தான் அதை அடியில் வைத்தேன்.

அறிவு என்றால் பிரச்சனையை அமைதியாக சிந்தித்து சரியான வழியை கண்டுபிடிப்பது தான். தண்ணீரை கிளறாமல் பார்த்தால் அது தெளிவாகாது,” என்றார்.

அக்பர் மகிழ்ந்து, “அறிவு என்றால் இருள் சூழ்ந்த நேரத்திலும் ஒளி காண்பது தான்!” என்றார்.

பீர்பால் மரியாதையுடன், “ஆம் மன்னரே. பொன் ஒளியில் மட்டும் பிரகாசிக்கும், ஆனால் அறிவு இருளிலும் பிரகாசிக்கும்,” என்றார்.

அடுத்த சோதனை

அ

க்பர் மிகவும் மகிழ்ந்தார். ஆனால் அவர் சிரித்துக் கொண்டு,

“சரி பீர்பால், அறிவு விலைமதிப்பானது என்று புரிந்தது. ஆனால் அறிவு பசியை தீர்க்குமா?” என்று கேட்டார்.

பீர்பால் புன்னகையுடன், “மன்னரே, தீர்க்கும். நாளை காட்டுகிறேன்,” என்றார்.

அடுத்த நாள் அவர்கள் சந்தைக்கு சென்றனர். அங்கே வியாபாரிகள், விவசாயிகள், நகைச்சாலைகள் எல்லாம் இருந்தன.

ஒரு ஏழை மனிதர் மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்தார்.

பீர்பால் அவர் அருகே சென்று, “தம்பி, ஒரு பொற்காசு சம்பாதிக்க விருப்பமா?” என்று கேட்டார்.

அந்த ஏழை கண்கள் பிரகாசித்தன. “ஆமாம் ஐயா!” என்றார்.

பீர்பால் ஒரு குச்சியை கொடுத்து, “இந்தக் குச்சியை எடுத்து ஆற்றில் போய் தண்ணீரை மெதுவாக கிளறி பாரு,” என்றார்.

அந்த ஏழை குழப்பத்துடன் சென்றார். சில நிமிடங்களில் தண்ணீரை கிளறியபோது, அங்கே ஒரு **வெள்ளி நாணயம்** மிதந்தது!

அவர் ஓடிவந்து, “ஐயா! நான் நாணயம் கண்டேன்!” என்றார்.

பீர்பால் அக்பரை நோக்கி, “பாருங்கள் மன்னரே, அறிவுடன் நடக்க தெரிந்தால், அதுவே பசியையும் தீர்க்கும்,” என்றார்.

அக்பர் பெரிதாக சிரித்தார். “பீர்பால், நீ என் வார்த்தைகளை எப்போதும் திருப்பி வைப்பாய். ஆனால் நியாயமாகவே!” என்றார்.

பீர்பால் வணங்கி, “அறிவு உடனடி உணவு தராது, ஆனால் வாழ்க்கை முழுவதும் உணவைக் கிடைக்கச் செய்கிறது,” என்றார்.

அக்பர் மகிழ்ந்து, “உண்மைதான். செல்வம் திருடப்படும், அதிகாரம் மறையும்  ஆனால் அறிவு என்றென்றும் நம்முடன் இருக்கும்,” என்றார்.

கதையின் நெறி

அறிவு தான் வாழ்வின் மிகப் பெரிய செல்வம். அதை யாராலும் திருட முடியாது, அது இருளிலும் ஒளியாகும்.