அக்பர்  பீர்பால்: மாம்பழ மர தீர்ப்பு

அ

க்பர் மன்னனின் அரண்மனை எப்போதும் நியாயத்தைக் கேட்டு வந்த மக்களால் நிரம்பியிருந்தது. நியாயம் செய்வதில் அக்பர் பிரபலமாயிருந்தாலும், சிக்கலான விவகாரங்கள் வந்தால் பீர்பாலின் புத்திக்கூர்மை எல்லோருக்கும் விளக்கேற்றி காட்டியது.

ஒரு காலை, அக்பர் தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து மனுநீதி விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது இரண்டு கிராமவாசிகள் ஆத்திரமாக வந்து, அரண்மனையை சத்தமிட்டு குலைக்கத் தொடங்கினர்.

“அமைதி!” என்று காவலர்கள் கத்தினர்.

அவர்கள் மன்னனுக்கு வணங்கி, ஒருவரை ஒருவர் குற்றம் சாட்ட ஆரம்பித்தனர்.

“மன்னா!” என்று முதல் மனிதன் சொன்னான், “இந்த மனிதன் என் மாம்பழ மரத்தைத் திருடிவிட்டான். அது என் வீட்டின் முற்றத்தில் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அது எனக்குச் சொந்தம். ஆனால் இவன் அதை தன்னுடையது என்று சொல்கிறான். தயவு செய்து எனக்கு நீதி செய்யுங்கள்.”

உடனே இரண்டாவது மனிதன் கூறினான்:

“இல்லை மன்னா! மரம் என்னுடையது தான். நான் தான் அதை ஒரு சிறிய செடியாக நடந்து, நீர் ஊற்றி, காக்கி, வளர்த்தேன். அதன் கனிகள் எனக்கே சொந்தம்.”

அரண்மனை அமைச்சர்கள் குழம்பினர். யாருடையது உண்மை என்பதை யாரும் சொல்ல முடியவில்லை.

அக்பர் சிரமப்பட்டார்.

“சரி, உங்களிடம் சாட்சி உண்டா? யாராவது பார்த்தவர்களா?”

இருவரும் தலை அசைத்தனர். இருவருமே “எனது! எனது!” என்று கூவினார்கள்.

அக்பர் மூச்சுவிட்டார். “பீர்பால், இப்போது நீதியை நீ கூறு.”

பீர்பாலின் யோசனை

பீ

ர்பால் அமைதியாக அனைவரையும் கவனித்தார். அவர் பார்த்தார் – முதல் மனிதன் ‘மாம்பழம்’ என்ற வார்த்தை வரும் போதெல்லாம் கண்களில் பேராசை தெரிந்தது. ஆனால் இரண்டாவது மனிதன் மரத்தைப் பற்றி கவலைப்பட்டான்.

அவர் சிறிது யோசித்துவிட்டு கூறினார்:

“அந்த மாம்பழ மரத்தை அரண்மனைக்குக் கொண்டு வாருங்கள்.”

சிப்பாய்கள் சென்று, மரத்தை உழைத்து, வண்டியில் ஏற்றி கொண்டு வந்தனர். அந்த மரம் பச்சை இலைகளால் நிறைந்து, சில பழுத்த மாம்பழங்களுடன் அரண்மனையில் நிறுத்தப்பட்டது. இனிய மணம் முழு அரண்மனையையும் நிரப்பியது.

பீர்பால் இருவரையும் பார்த்து கூறினார்:

“இந்த மரத்தை நீங்களிருவரும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால் சமமாகப் பங்கிட வழியில்லை. எனவே ஒரு தீர்வு – இந்த மரத்தை இரண்டாக வெட்டி, பாதியை ஒருவருக்குக் கொடுத்து, மீதியை மற்றொருவருக்குக் கொடுக்கலாம்.”

உண்மையான உரிமையாளர் யார்?

அரண்மனை மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

“இத்தனை அழகான மரத்தை வெட்டலாமா?” என்று அவர்கள் யோசித்தனர்.

முதல் மனிதன் உடனே கைத்தட்டி,

“ஆம்! அது தான் நீதியாக இருக்கும். வெட்டி விடுங்கள். குறைந்தது அவனுக்குக் கிடைக்காது,” என்றான்.

ஆனால் இரண்டாவது மனிதன் அதிர்ச்சி அடைந்தான். கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவன் மண்டியிட்டு, பீர்பாலிடம் கெஞ்சினான்:

“இல்லை, தயவு செய்து மரத்தை வெட்டாதீர்கள். அது என் குழந்தை போன்றது. நான் தான் அதை நடந்து வளர்த்தேன். நீங்கள் அதை வெட்டினால் அது சாகிவிடும். அதை அவனுக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள். ஆனால் மரம் உயிரோடு இருக்கட்டும்!”

அங்கு இருந்த அனைவரும் மெய்சிலிர்த்தனர். உண்மை வெளிச்சம் போல் தெரிந்தது.

பீர்பால் அக்பரை நோக்கி உறுதியாகச் சொன்னார்:

“மன்னா!, இவர் தான் உண்மையான உரிமையாளர். மரத்தை நடந்து வளர்த்தவனே, அதன் உயிரைப் பற்றிக் கவலைப்படுவான். பேராசையுள்ளவன் வெற்றி பெற வேண்டுமே தவிர, மரம் உயிரோடு இருக்கிறதா இல்லையா என்பதைப் பற்றி கவலைப்படமாட்டான்.”

நீதி காக்கப்பட்டது

அ

க்பர் மகிழ்ந்தார்.

“பீர்பால், மீண்டும் உன் அறிவு உண்மையை வெளிக்காட்டியது. மரம் இரண்டாவது மனிதனுக்குச் சொந்தமானது என்று தீர்ப்பளிக்கிறேன்.”

மரத்தை அவரிடம் மீண்டும் கொடுத்தார்கள். பொய் சொல்லி நேரத்தை வீணாக்கிய முதலாவது மனிதனுக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

அரண்மனை மக்கள் பீர்பாலின் புத்திக்கூர்மையை பாராட்டினர்.

 மாலை உரையாடல்

அந்த மாலை, அக்பர் தோட்டத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தார். பீர்பால் அருகில் இருந்தார்.

அக்பர் கேட்டார்:

“பீர்பால், இவ்வளவு சீக்கிரம் எப்படி யார் உண்மையான உரிமையாளர் என்று கண்டுபிடித்தாய்?”

பீர்பால் வணங்கி கூறினார்:

“மன்னா, பேராசைக்காரன் எப்போதும் காத்திருக்க மாட்டான். அவன் சுயலாபம் பற்றியே யோசிப்பான். ஆனால் உண்மையான உரிமையாளர் உயிரையும், வளர்ச்சியையும் மதிப்பான். அதனால்தான் இரண்டாவது மனிதன் மரம் உயிரோடு இருக்க வேண்டுமெனக் கெஞ்சினான்.”

அக்பர் சிந்தனையுடன் தலையசைத்தார்:

“உண்மைதான். நியாயம் என்பது வார்த்தைகளை மட்டும் அல்ல, இதயத்தைப் புரிந்துகொள்வதே.”

கதையின் நெறி

பாசமும் பொறுப்பும் மறைக்க முடியாதவை. பேராசைக்காரன் சுயலாபத்தைக் குறிக்கோளாகக் கொள்வான். ஆனால் உண்மையான அன்பும் உரிமையும் கொண்டவர் உயிரையும், வளர்ச்சியையும் காப்பாற்றுவார்.